Σχολιασμοί


Γιώργος Πϊττας

Κάποια σχόλια για ένα πετυχημένο συνέδριο γαστρονομίας
του Γιώργου Πίττα

goo.gl/X7IOo






Δημήτρης Ρουσουνέλος

Χωράει το ελληνικό τοπίο σ’ ένα πιάτο;
του Δημήτρη Ρουσουνέλου

goo.gl/orgtT






Στέλλας Φυρογένη Αντιπαριώτη

Σημειώσεις*συνέδριο IMIC 2011 "Δίνοντας αξία στην εμπειρία του φαγητού"
της Στέλλας Φυρογένη Αντιπαριώτη

goo.gl/JfWQr






Gourmet_March2011_Epikouros

Το ελληνικό τραπέζι: Μεσογειακή δίαιτα, μουσακάς, σοθβλάκι και συρτάκι...Τα τουριστικά κλισέ μάταια προσπαθούν να αποδώσουν την ουσία και την αξία της εγχώριας γαστρονομίας μας...
του Επίκουρου

goo.gl/rG6xO





Γιώργος Χατζηγιαννάκης

Μερικά λόγια σχετικά με το IMIC2011
του Γιώργου Χατζηγιαννάκη

 

Στις 2 και 3 Φεβρουαρίου έγινε στην Αθηνά το IMIC2011, συνέδριο που ασχολήθηκε με τις σχέσεις γαστρονομίας και τουρισμού και με όσα απορρέουν από αυτές. Κατ’αρχάς συγχαρητήρια στον Ηλιότοπο που το οργάνωσε, στον Κώστα Κωσταντινίδη και τους συνεργάτες του για την τόσο καλή σύλληψη, οργάνωση και διεκπεραίωση του, όσο και το κυριότερο οικονομικό ρίσκο μίας διοργάνωσης με τέτοιο θέμα –κάποιοi τέλοσπάντων δουλεύουν για το αύριο.

Πριν πολλά χρόνια, ο Ντελόρ, που ήταν ακόμα στο πηδάλιο της ευρωπαϊκής ένωσης, είχε περίπου πει, αν δεν με απατά η μνήμη μου –γιατί από τότε κανείς δεν το έγραψε ξανά– ότι το οικονομικό σας μέλλον είναι ο τουρισμός και κάποια ιδιαίτερα προϊόντα σας, κανείς δεν του έδωσε σημασία. Πήραμε τα λεφτά που προοριζόντουσαν γι’αυτούς τους σκοπούς, τα φάγαμε, παχύναμε, αρρωστήσαμε και τώρα πάμε για μακρά δίαιτα. Πρέπει όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά και να ξεχρεώσουμε κι’αυτό θέλει δουλειά, ή εάν δεν αρέσει η λέξη, προγραμματισμένο οικονομικό σχεδιασμό. Εκεί στόχευσε το συνέδριο κατ’εμέ, και είθε να γίνει η αφετηρία για γόνιμες προτάσεις και διάλογο ανάπτυξης. Εάν χρησιμοποιήσουμε λοιπόν σαν εργαλείο το συνέδριο, τι μας έμεινε από αυτό; Αισιόδοξο εννοώ.

Κατ’αρχήν ένα ενδιαφέρον της πολιτείας πρωτόγνωρο με παρουσία του αρμόδιου υπουργού, του πρόεδρου του ΕΟΤ, την ενεργό συμμετοχή της κ.Τσόκλη (βουλευτού), την σύμπραξη και συμμετοχή φορέων όπως του Δήμου Αθηναίων, ΟΠΕ, ΣΕΤΕ, ΞΕΕ κλπ.

Δεύτερον από τις ομιλίες των ξένων εισηγητών, ότι είμαστε γαστρονομικά, αναγνωρίσιμοι ακόμα διεθνώς. ‘Eστω και με τα στερεότυπα του ’60, έστω και με δάνεια, η χωριάτικη, η φέτα, ο γύρος, το σουβλάκι, ο μουσακάς, τα ντολμαδάκια, το γιαούρτι, ο μπακλαβάς, το χούμους τελευταία –η ρετσίνα και το λάδι είναι μία άλλη ιστορία για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω– είναι κατοχυρωμένα στην γευστική συνείδηση εκατομμυρίων ως ελληνική γαστρονομία από τον τουρισμό και μόνο.

Τρίτον, μία κινητικότητα στο εσωτερικό, όπως Aegean cuisine, Κρητικό σύμφωνο, προώθηση και προβολή από τους δημοσιογράφους γεύσης, κατάθεση εμπειριών από εστιάτορες, οινοπαραγωγούς, ελαιοπαραγωγούς, οργάνωση μαθημάτων μαγειρικής κλπ.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι υπάρχει η βάση για περαιτέρω ανάπτυξη, αν κινηθούμε μεθοδικά προς τον στόχο και στόχος μας η ανάδειξη της γαστρονομικής πλευράς του τουρισμού στους κατά τόπους επισκέπτες είτε προέρχονται από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό, βασιζόμενοι στα τοπικά προϊόντα, ώστε να λειτουργήσει η αμφίδρομη σχέση τουρισμού-τοπικής παραγωγής.

Σε αυτό το σημείο όμως, μια ανάλυση των αγορών θα μας δείξει ότι διαφορετικά πρέπει να κινηθούμε για την εσωτερική πελατεία και διαφορετικά για τους εισερχόμενους πελάτες/επισκέπτες. Αυτή η ανάγκη φάνηκε ξεκάθαρα στο συνέδριο και εκεί πρέπει να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον μας.

Όσον αφορά την εσωτερική αγορά, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, περίπου ξέρουμε το γευστικό ενδιαφέρον του διπλανού μας, τα προιόντα και οι υπηρεσίες είναι λίγο πολύ γνωστά, η ποιοτική αναβάθμιση είναι που θα κάνει την διαφορά. Αλλά με τα εκατομμύρια των ξένων επισκεπτών τι κάνουμε;

Πρέπει να αφουγκραστούμε, τις τάσεις τις διεθνούς γαστρονομίας, να εκμεταλλευτούμε το ενδιαφέρον τους, αλλά κυριότερα να πείσουμε για το προϊόν μας. Όχι εμπειρικά πλέον, αλλά με κανόνες marketing και στοχοποιημένες κινήσεις, άρα πρέπει να μάθουμε και να μάθουμε από αυτούς τους ίδιους.

Το IMIC2011, με την γκάμα των ξένων ομιλητών άνοιξε το δρόμο και είθε αυτά τα συνέδρια και παράλληλες εκδηλώσεις να πολλαπλασιαστούν, ώστε να αποκτήσουμε το θεωρητικό εργαλείο που χρειάζεται για να πείσουμε τις αγορές.

Τόνισα το εμπειρικά γιατί πράγματι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αξιόλογες κινήσεις ανάδειξης προϊόντων, κυρίως με τα κρασιά που αντικατέστησαν την ρετσίνα, με το επώνυμο ελαιόλαδο, κάποια τυροκομικά κλπ. Συνήθως αποσπασματικά, ελάχιστες φορές συνολικά (βλ. Kerasma) και σπανίως συνδεδεμένα με το τουριστικό προϊόν –περίπτωση Σαντορίνης.

Δυστυχώς ο χρόνος, στο συνέδριο, δεν επέτρεψε να αναλύσουμε και να συζητήσουμε, το μοντέλο «Σαντορίνη, γαστρονομικός προορισμός», να παρουσιάσουμε το πως στην Σαντορίνη ο τουρισμός βοήθησε την ανάπτυξη των τοπικών προϊόντων και αυτά με την σειρά τους βοήθησαν στην ποιοτική του αναβάθμιση. Τι εκδηλώσεις, συνέδρια, ενέργειες έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση και γιατί αυτό το μοντέλο χρειάζεται τώρα να προχωρήσει και οργανωμένα να προβληθεί. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη η σύσταση μίας αστικής, μη κερδοσκοπικής εταιρίας για την γαστρονομική προβολή και μόνον του νησιού που στηρίζεται σε ιδιώτες και αυτό το υπογραμμίζω, δηλαδή οινοπαραγωγούς, εστιάτορες, ξενοδόχους, πράκτορες κλπ. Είναι κρίμα που δεν παρουσιάστηκε λόγω χρόνου, η πολύ σημαντική δουλειά της Σοφίας Πέρπερα στην Αμερική για την προώθηση των Σαντορινιών κρασιών, θα ήταν ένα καλό παράδειγμα.

Τέλος, επιμένω, ας χρησιμοποιήσουμε το συνέδριο για αφορμή να ανοίξει ένας διάλογος, να πέσουν στο τραπέζι ιδέες, προτάσεις, να γίνουν πολλά τέτοια συνέδρια, να οργανωθούμε. Οι πελάτες όμως είναι εδώ, ή ουτως ή άλλως θα έρθουν για τον ήλιο και τη θάλασσα, ας τους δώσουμε κάτι παραπάνω για να πάρουμε κι’εμείς περισσότερα.

12 Φεβ. 2011, βράδυ, συνοδεία φάβας, λαρδιού και Ασσύρτικου.
Γιώργος Χατζηγιαννάκης